بین  این همه پیام های مجازی جور واجور

 دلم برای دیدن یه دست خط واقعی  چقدر  تنگه ...

ما دورانی رو طی کردیم که برای نوشتن یه نامه ی معمولی

پست کردن و رفت و برگشتش باید یه هفته تا ده روز منتظر می موندیم ...

انتظار رسیدن جواب نامه ... دیدن دستخط طرف مقابل ... و مطالب

یا احیانا عکس طرف مقابل پاداش شیرین و حس قشنگی بود که

این مکاتبه ی زیبا و کلاسیک بهمون می داد ...

امروزه به لطف تکنولوژی جدید در چند لحظه می تونیم با همه ی دنیا

ارتباط برقرار کنیم و کارهامون رو انجام بدیم ...

اما متاسفانه بسیاری از ما بهره برداری اصولی از این امتیاز رو نداریم

چیزی که خیلی در دنیای مجازی خودنمایی می کنه نداشتن درک و شعور

اجتماعی , غلط نویسی و سواد کلاسیک عده ای از کاربران هست ...

ما هنوز تعامل درست و برقراری ارتباط صحیح انسانی با دیگران رو

بلد نیستیم ... ما آداب معاشرت با دیگران رو نه بلدیم و نه رعایت می کنیم ...

قرن معاصر در سرزمین ایران در حالی تموم میشه که کرامت والای انسانی 

به پایین ترین سطح خودش رسیده و حفظ شخصیت برای اکثر مردم مهم نیست ...

در بیشتر پست ها و کامنت ها حرف های چرند و مزخرف رد و بدل میشه

و فحاشی کردن برای زن و مرد در هر رده ی سنی عادی شده ...

اکثریت کاربران ماهیت واقعی شبکه های اجتماعی  رو فراموش کردن ...

مدام باید تذکر داد که : باباجان  حد و حدود خودتون رو  رعایت کنید

 پسرخاله نشین , نظر خصوصی ندین , دایرکت نیاین ... و ...    و ...    و ...

توی همین بلاگفا خیلی ها  کامنت پست هاشون رو بستن ...

شوربختی اینکه , هدایت فردای ایران و جهان رو باید چنین اشخاص عتیقه ای

به عهده بگیرن و انجام وظیفه کنن که نه از آدمیت بویی بردن , نه تخصص دارن

نه آداب معاشرت بلدن و نه سواد کافی  ...    عمق فاجعه  اینجاس ...