جغدی

روی کنگره های قدیمی دنیا

نشسته بود زندگی را تماشا می کرد 

رفتن و رد پای آن را ...

آدم هایی را می دید

که به سنگ و ستون

و به در و دیوار دل می بندند ...

جغد ...   اما می دانست

که سنگ ها ترک می خورند

ستون ها فرو می ریزند

در ها می شکنند

و دیوار ها خراب می شوند ...

جغد بارها و بارها

تاج های شکسته

و غرور های تکه پاره شده را

لابلای خاکروبه های کاخ دنیا دیده بود ...

جغد همیشه آوازهایی

در باره ی دنیا و

ناپایداری اش می خواند

و فکر می کرد :

شاید پرده های ضخیم دل آدمها

با این آواز کمی بلرزد ...

روزی کبوتری از آن حوالی رد می شد

آواز جغد را که شنید گفت :

بهتر است سکوت کنی و آواز نخوانی !

آدمها آوازت را دوست ندارند

غمگین شان می کنی ...

دوست ندارند ...   می گویند :

بد یمنی و بد شگون

و جز خبر بد چیزی نداری ...

قلب جغد شکست

و دیگر  آواز نخواند ...

سکوت او آسمان را افسرده کرد

آنوقت ...    زندگی  به جغد گفت :

آوازخوان کنگره های خاکی من

پس چرا دیگر آواز نمی خوانی ؟

دل آسمانم گرفته است ...

جغد گفت : آدمها مرا  و

آوازهایم را دوست ندارند ...

زندگی گفت : آوازهای تو

بوی دل کندن می دهد و

آدمها عاشق دل بستنند

دل بستن به هر چیز کوچک

و هر چیز بزرگ ...

تو مرغ تماشا و اندیشه ای

و آنکه می بیند و می اندیشد

به هیچ چیز دل نمی بندد ...

دل نبستن سخت ترین و

قشنگ ترین کار دنیاست

اما ...  

تو بخوان و همیشه بخوان

که آواز تو حقیقت است و

طعم حقیقت , تلخ ...

جغد , دوباره بر بالای

کنگره های دنیاست و  می خواند ...

و آنکس که , می فهمد , می داند

آواز  او   پیام عقل و اندیشه است که

می گوید :

آنچه نپاید ...   دلبستگی را نشاید ...