زندگی با آدماش

برای من یه قصه بود ...

و قصه ...  اینگونه  آغاز شد :

یکی بود ...   یکی نبود ...

او که  قرار بود ...   آخر  قصه بیاید ...

از همان   اول قصه     نبود ... !!!
 

گرفتی  چی  شد ... ؟

یکی بود ...   یکی نبود ...  

به  قصه ی معروف و قدیمی  فرهنگ مون خوب  توجه کردی ... !!!

از  همون اول ...    اون  یکی دیگه ,  اصلا  در کار نبوده ...

یکی بود ...   یکی نبود ...  

اونوقت ...   ما  اسکل های بی خبر از  همه جا ...

داریم  دنبال   " نیمه ی گمشده مون "   می گردیم ... !!!

بطور دقیق ,  قصه گوی  همین قصه ی  زندگی

یه چیزیش بوده که  چنین  قصه ی چرندی رو  نوشته ...

و احمق تر ...   ما  آدما که  خودمون و زندگی مون رو  سپردیم به :

قصه و ...    افسانه و ...    حکایت و ... این چرندیات ...

البته ...    بلا نسبت شما ...

و من  چقدر ساده بودم ... 

از اینکه  تمام عمر عزیزم را  به انتظار نشستم ...

از اینکه تمام عشق و احساسم را , به هوای نیمه ی گمشده

خرج کسانی کردم که, نه عشق می فهمیدند و  نه  احساس می شناختند

نیمی از عمر  به انتظار گذشت و  نیمی دیگر  به ضایع کردن عمر

 کسانی که حتی , آدم بودن و آدمیت کردن را هم , بلد نبودند  

اما , امروز روز  تولد من است , تولد فهم و خرد و اندیشه

و من , مهمترین و  عزیزترین انسان روی زمینم .

خیلی از دوستان لطف می کنن و کامنت می ذارن که :

تولدت مبارک ... خیلی ممنونم از لطف و محبت همه ی شما

منظورم از روز تولد این هست که سر عقل اومدم و همه چیز رو

با عقل و خرد و منطق می سنجم ... 

عمری غلط زندگی کردیم ... با باور های غلط ...

حالا که فهمیدیم چی به چیه تا فرصت هست و زنده هستیم

باید جبران کنیم ... چون هر انسانی فقط یکبار به دنیا میاد ...

همین ...     ( من متولد اول مهر ماه هستم )